یکی را دوست می دارم

                   ولی افسوس او هرگز نمی داند

                        نگاهش می کنم

                                شاید  شاید بخواند از نگاه من

                                         که او را دوست می دارم

                              ولی افسوس او هرگز

                    نگاهم را نمی خواند

   به برگ گل نوشتم     

            من که او را دوست می دارم

                               ولی افسوس او گل را

                                           به زلف کودکی آویخت

                          تا او را بخنداند ...